Լուսանկարչության մեջ չափազանց կարևոր գաղափար է ֆոկուսավորումը է։ Կամ դուք ճիշտ ֆոկուսավորվում եք, և արդյունքում ստանում հստակ պատկեր։ Կամ էլ դա ձեր (կամ ֆոտոխցիկի) մոտ լավ չի ստացվում, ու դուք կորցնում եք կադրը։ Եթե Էքսպոզիցիայի սխալը որոշ չափով կարելի է շտկել հետագա մշակման փուլում, ապա սխալ ֆոկուսավորմամբ կադրը վերականգնելը բավական բարդ է, եթե ոչ անհնար։ 

Ֆոկուսավորման պրոցեսը կարող է շատ կտրուկ տարբերվել, կախված թե ինչ և ինչպես եք լուսանկարում։ Բնապատկերներ, ինտերիեր և ճարտարապետություն լուսանկարելիս հստակ պատկեր ստանալը այնքան էլ բարդ չէ։ Խնդիրները սկսվում են, երբ կադրում հայտնվում են մարդիկ, կենդանիներ, կամ այլ արագաշարժ օբյեկտները։ Այս դեպքում արդեն պետք է խորքային հասկանալ ֆոկուսավորման մեխանիզմը, որովհետև միայն այդ դեպքում է հնարավոր այն ճիշտ կիրառել։

Ի՞նչ է ֆոկուսավորումը

Յուրաքանչյուր լուսանկարում, որը դուք կատարել եք, կա ֆոկուսավորված հատված։ Այն տարբերվում է պատկերի մնացած հատվածներից իր հստակությամբ, իսկ եթե ավելի ճշգրիտ լինենք, նա այնքան հստակ է, ինչքան թույլ են տալիս օբյեկտիվը և ընտրված կարգավորումները։ Պտտելով ֆոկուսավորման օղակը օբյեկտիվի վրա, մենք կարող ենք մոտեցնել կամ հեռացնել այդ հատվածը մեզանից և այդպիսով ինքներս որոշել, ինչն է լինելու հստակ  կադրի մեջ, իսկ ինչը ոչ։ Հենց այս պրոցեսն էլ կոչվում է ֆոկուսավորում։

Էքսպոզիցիայից հետո ձեր մյուս առաջնային խնդիրը դա հստակ պատկեր ստանալն է։ Թե ինչը պետք է լինի ֆոկուսի մեջ, դա դուք եք որոշում։ Եթե լուսանկարում եք մարդկանց, ապա ցանկալի է նրանց դեմքը լինի հստակ (խոշոր պլանի դեպքում առաջին հերթին աչքերը)։ Անշարժ օբյեկտների դեպքում ձեզ ավելի մոտիկ օբյեկտին տրվում է նախապատվություն, ու այդպիսով նա էֆֆեկտիվ կերպով առանձնանում է միջավայրից։ Կարևոր է հիշել, որ կանոններ այստեղ չկան, դուք ազատ եք որոշելու որոշելու ինչպես ֆոկուսավորման օբյեկտը, այնպես հստակ տիրույթի խորությունը։ Եվ վերջիվերջո ոչ մի հստակ հատված էլ կարող է չլինել, և դա նույնպես ընդունելի արդյունք է։

Ֆոկուսավորումը մեխանիկական պրոցես է, այն տեղի է ունենում օբյեկտիվի ներսում, մեկ կամ մի քանի ոսպնյակների տեղաշարժի արդյունքում, ինչն էլ իր հերթին փոխում է պատկերի հստակությունը տիրույթը։ Ինչպես հիշում եք, այդ ոսպնյակները կարող ենք ինչպես մենք շարժել, այնպես էլ ֆոտոխցիկը։ Վերջին դեպքում մենք գործ ունենք ավտոֆոկուսի հետ, ու հաշվի առնելով դրա լայն կիրառությունը և կարևորությունը, եկեք մանրամասն անդրադառնանք դրան։

Ավտոֆոկուս

Ի սկզբանե ոչ մի ավտոֆոկուս էլ չի եղել։ Ֆոկուսավորումը կատարվել է ձեռքով, իսկ այլընտրանքների բացակայությունը այս մեթոդը դարձրել էր լուսանկարչության բնական և անբաժանելի մասը։ Լավ, իսկ ինչու՞մն է խնդիրը, դուք կհարցնեք։ Պատասխանեմ։ Նախ ձեռքով ֆոկուսավորումը պահանջում է որոշակի հմտություն։ Չէ, լավ չասեցի։ Այն պահանջում է բավականին լուրջ հմտություն։ Ֆոկուսավորման օղակի աննշան տեղաշարժը այս կամ այն կողմ լուրջ տեղաշարժում է հստակության տիրույթը, ու ճիշտ կետը որսալը դառնում է ոչ հեշտ խնդիր։ Նախորդ կետից էլ բխում է մյուս խնդիրը՝ կորում է թանկարժեք ժամանակը։ Եթե դուք լուսանկարում եք անշարժ կամ համեմատաբար անշարժ տեսարան, ապա դա էական չէ, բայց դինամիկ իրավիճակներում, երբ մարդիկ և օբյեկտները անդադար փոխում են իրենց դիրքը տարածության մեջ, ձեռքով ֆոկուսավորվելը դառնում է իսկական մարտահրավեր։ Կարծում եմ արդեն գուշակեցիք, որ այս պայմաններում միշտ ստանալ հստակ կադր անհնար էր, և խոտանի հարաբերական տոկոսը բավական մեծ էր։

Վերը թվարկված նախադրյալները ստիպեցին արտադրողներին լրջորեն զբաղվել այդ ամենանգամյա գործողության ավտոմատացման հարցով, և վերջիվերջո դա նրանց հաջողվեց՝ 1977 թվականին շուկայում հայտնվեց առաջին ավտոֆոկուսով սերիական ֆոտոխցիկը։ Այդ օրը իրոք նշանակալի է լուսանկարչության պատմության մեջ, ինչպես գունավոր ժապավենի հայտնագործումը կամ ժապավենից դեպի թվային սենսոր անցումը։

Թե ինչպես է ֆոտոխցիկը շարժում ոսպնյակները, որպեսզի ստանա ճիշտ ֆոկուսավորված պատկեր, այդքան էլ էական չէ։ Այդ պարզ մեխանիկական աշխատանքի հետևում ոչ մի յուրահատուկ բան չկա։ Բարդությունը սկսվում է ինտելեկտուալ տիրույթում, այն է, թե ինչպես է ֆոտոխցիկը հասկանում, որ պատկերի ինչ-որ մասը արդեն հստակ է, այսինքն ֆոկուսավորումը ստացվել է։  Մարդկանց տեսանկյունից դա շատ պարզ է՝ մենք ակնթարթորեն կարող ենք տարբերել ճիշտ ֆոկուսավորված պատկերը սխալից։ Տեխնիկայի տեսանկյունից ամեն ինչ այդքան էլ հեշտ չէ։

Ֆազային հայտնաբերում vs կոնտրաստային հայտնաբերում

Եթե բաց թողնենք միջանկյալ ու ոչ շատ զանգվածային ավտոֆոկուսի մեխանիզմները, ապա արդյունքում կունենանք միայն երկուսը՝ ֆազային հայտնաբերման և կոնտրաստային հայտնաբերման մեխանիզմները։ 

Ֆազային հայտնաբերման համակարգը լայն տարածում ունի հայելային ֆոտոխցիկների աշխարհում։ Նրա աշխատանքի հիմքում ընկած է միկրոոսպնյակների միջով անցնող լույսի ուղղության շեղման տարբերությամբ հստակության որոշումը։ Այս տեսակի ֆոկուսավորումը չափազանց արագ է, ավելի ճշգրիտ շարժվող օբյեկտներ նկարահանելիս և նա այդքան էլ չի վախենում մութ միջավայրից։

Մյուսը դա կոնտրաստային հայտնաբերման մեխանիմզն է։ Այս դեպքում արդեն մշակվում է սենսորին հասած պատկերը, ֆոտոխցիկը փորձում է բարձր կոնտրաստի հիման վրա ենթադրել հստակ պատկերի առաջացումը։ Կոնտրաստային հայտնաբերումը օգտագործվում է ոչ հայելային ֆոտոխցիկներում, ինչպես նաև հայելայիններում, երբ դուք անցում եք կատարում Live View ռեժիմ։ Կոնտրաստային հայտնաբերումը համարվում է ավելի դանդաղ, քանի որ ֆոտոխցիկը բավական մեծ ծավալի հաշվարկներ է անում, մինչև հասկանա, թե որ կողմ պետք է շարժի ոսպնյակների խումբը պատկերը ֆոկուսի բերելու համար։ Միաժամանակ այն ավելի ճշգրիտ է անշարժ օբյեկտները նկարահանելուց։ 

Շնորհիվ տեխնոլոգիայի զարգացմանը մեր օրերում արդեն ունենք նաև երրորդ խոշեր տեսակը՝ հիբրիդային հայտնաբերումը։ Ինչպես արդեն հասկացաք, այս դեպքում միաժամանակ օգտագործվում է և՛ ֆազային հայտնաբերման, և՛ կոնտրաստային հայտնաբերման մեթոդները, ինչը փոխադարձաբար նվազեցնում է այն խնդիրները, որը ունեին այս մեթոդները առանձին վերցրած։ Հիբրիդային հայտնաբերման մեխանիզմը արդեն իսկ հասանելի է բավական մեծ թվով պրոֆեսիոնալ և կիսապրոֆեսիոնալ շարքի ոչ հայելային ֆոտոխցիկներում, ու դարձել է այս պահին փաստացի ստանդարտ։

Շարունակական և մեկանգամյա ֆոկուսավորում

Վերևում մենք ծանոթացանք ֆոկուսավորման տեխնիկական մասի հետ, հիմա հերթն է ճանաչելու նրա ծրագրային բաղադրիչը։ Ֆոտոխցիկի կարգավորումներում դուք կնկատեք ավտոֆոկուսի ռեժիմ ենթաբաժինը, որտեղ կարող եք ընտրել մի քանի տարբերակներից մեկը։ Այստեղ մենք կդիտարկենք դրանցից երկու ամենակարևորը՝ շարունակական (Continuous) և մեկանգամյա (Single-Servo) տեսակները։ 

Շարունակական ռեժիմի (AF-C կամ AI servo) դեպքում ֆոտոխցիկի ավտոֆոկուսը աշխատում է այն ամբողջ ժամանակը, քանի դեռ դուք սեղմած եք պահում ավտոֆոկուսի ակտիվացման կոճակը։ Օրինակ եթե դուք նկարահանում եք դեպի ձեզ ընթացող մեքենան այս ռեժիմում, ապա ֆոտոխցիկը մեքենայի մոտենալուն զուգահեռ փոխում է ֆոկուսավորման կետը, այդպիսով ամբողջ ընթացքում պահելով մեքենային ֆոկուսի մեջ, և տալիս է ձեզ հնարավորություն ցանկացած պահի ստանալ կադր չանհանգստանալով վերջինիս ֆոկուսավորված լինելու կամ չլինելու մասով։ 

Մեկանգամյա ռեժիմում (AF-S կամ Single shot) ֆոկուսավորված պատկեր ստանալուց հետո  ավտոֆոկուսը դադարեցնում է իր աշխատանքը։ Նորից ֆոկուսավորվելու համար արդեն անհրաժեշտ է բաց թողնել կոճակը և նորից սեղմել։ Այս ռեժիմը օգտագործվում է անշարժ օբյեկտների համար, օրինակ բնապատկերներ կամ ինտերիեր նկարահանելիս։

Գրեթե բոլոր ֆոտոխցիկները ունեն նաև երրորդ ռեժիմը՝ Auto Servo, նախորդ երկուսի համադրությունը։ Այս դեպքում ֆոտոխցիկը վերլուծում է միջավայրը և ինքը ընտրում, թե ավտոֆոկուսի որ ռեժիմն է ավելի համապատասխանում տվյալ կադրը ստանալու համար։ Վերջինս այնքան էլ խորհուրդ չի տրվում, քանի որ իր բուն աշխատանքից բացի ավտոֆոկուսը արդեն սկսում է նաև գուշակել, ու հաճախ նաև սխալվել։

Ավտոֆոկուսի զոնա

Ավտոֆոկուսի օգտագործման կարևոր բաղադրիչներից է նաև նրա ընդգրկման կամ ինչպես ասում են զոնայի (AF zone) ընտրությունը։ Հենց այստեղ եք դուք ասում ձեր ֆոտոխցիկին թե ինչ մարտավարություն նա պետք է ընտրի ֆոկուսավորվելուց, ինչին տա առաջնահերթություն և ինչը անտեսի։ 

Իսկ հիմա շատ կարևոր մի փաստ, որը մինչ այս պահը ես բարեհաջող կերպով մոռացել էի ձեզ ասել։ Ավտոֆոկուսը բաղկացած է կետերից։ Սա ճշմարիտ է ինչպես ֆազային, այնպես էլ կոնտրաստային հայտնաբերումով տեխնոլոգիայի համար։ Եթե ցածր դասի ֆոտոխցիկների մոտ այդ կետերի քանակը 10-ից էլ փոքր է, ապա պրոֆեսիոնալ մոդելներներում այն գերազանցում է 500-ը  (ինչը իրականում շատ լավ է): Պատկերացրեցի՞ք։ Դե իսկ հիմա ասեք, ֆոտոխցիկի ավտոֆոկուսը ինչպե՞ս հասկանա, թե որ կետում եք դուք ուզում որ նա ֆոկուսավորի պատկերը, ո՞ր կետում է գտնվում ձեր սուբյեկտը։ Այս հարցը պատասխան չունի, ֆոտոխցիկը միայն կարող է գուշակել։ Իսկ որպեսզի մենք մեր հույսը չդնենք այդպիսի անորոշ բանի վրա, ինչպիսին ուղղակի գուշակությունն է, մենք ընտրում ենք որոշակի զոնա այդ կետերի բազմությունից, ինչով ճշգրտում ենք ավտոֆոկուսի աշխատանքը և տալիս նրան որոշակի ուղղություն։

Դե ինչ, եկեք հիմա տեսնենք ինչ հնարավոր տարբերակներ ունենք ավտոֆոկուսի զոնա ընտրելուց։

Single-Point autofocus — ամենապարզ տարբերակն է, բայց դրանով հանդերձ ամենաճշգրիտը։ Այս դեպքում մենք առավելագույնս հեշտացնում ենք ֆոտոխցիկի աշխատանքը, ընտրելով հասանելի կետերի բազմությունից միայն մեկը։ Ֆոտոխցիկին էլ միայն մնում է այդ կետում ֆոկուսավորվել (եթե իհարկե դա հնարավոր է)։ Մեծ կիրառություն ունի լուսանկարչության բազմաթիվ ժանրերում։ Եթե ձեր ֆոտոխցիկը ու սուբյեկտը անշարժ են, իսկ դուք ուզում եք արագ և ճշգրիտ արդյունք, մեկ կետով ավտոֆոկուսը հենց այն է, ինչը ձեզ պետք է։

Dynamic autofocus — այս ռեժիմը շատ նման է նախորդին, մենք էլի ընտրում ենք մի կետ։ Մեծ տարբերությունը կայանում է նրանում, որ երբ մեր օբյեկտը տեղաշարժվում է կադրում, ու հանկարծ դուրս է գալիս մեր ընտրած կետից, ապա վերջինիս շրջապատող կետերը նույնպես միանում են ավտոֆոկուսի աշխատանքին։ Կարևոր է հիշել, որ ընտրված կետը միևնույն է մնալու է իր տեղում, նա ոչ մի տեղ չի շարժվելու, այնպես որ, եթե ուզում եք որպեսզի շարժվող օբյեկտը շարունակի մնալ ֆոկուսավորված, ապա նրան պետք է «պահեք» հնարավորինս մոտիկ նախնական ընտրված կետին։

3D tracking autofocus — սա էլ արդեն նախորդ ռեժիմի հետագա զարգացումն է։ Եթե dynamic autofocus-ի դեպքում մենք պետք է մեր օբյեկտին մոտ պահեինք նախապես ընտրված կենտրոնական ֆոկուսային կետին, ապա այստեղ արդեն դրա կարիքը չկա՝ ֆոկուսային կետը կադրի ամբողջ երկայնքով ինքն է հետևում է օբյեկտին, պահելով նրան ֆոկուսի մեջ։ Շատ հարմար է շարժվող օբյեկտներին նկարահանելու համար, ինչպես նաև կադրի կոմպոզիցիան փոխելուց ֆոկուսը չկորցնելու համար։

Group Area autofocus — մեկ կետի փոխարեն օգտագործվում է կետերի խումբ (նվազագույնը 5)։ Ի տարբերություն dynamic autofocus-ի, որտեղ կենտրոնական կետը ուներ առաջնահերթություն, այստեղ բոլոր կետերը հավասարազոր են։ 

Auto Area autofocus — կետի կամ կետերի ընտրությունը ամբողջությամբ թողնում ենք ֆոտոխցիկին, մեր մասնակցությունը այստեղ բացակայում է։ Ֆոտոխցիկն էլ իր հերթին փորձում է գտնել ամենամոտիկ կետը կադրում, առաջնահերթություն տալով մարդկանց։ Այս ռեժիմը բարդ իրավիճակներում բավական հաճախ է սխալվում, այնպես որ նրա օգտագործումը չի խրախուսվում։ 

Eye detection autofocus — բավականին թարմ և օգտակար տեխնոլոգիա է խմբային պատկերներ և դիմանկարներ կատարողների համար։ Ֆոտոխցիկը կադրում փորձում է գտնել մարդկանց կամ կենդանիների աչքեր, ու շարունակական ֆոկուսի մեջ պահել պատկերի այդ հատվածը։ Լուսանկարիչը ունի որոշակի ազատություն՝ ընտրելու որ աչքի վրա ֆոկուսավորվել, իսկ եթե մեկից ավելի մարդ կա կադրում, ապա նաև թե կոնկրետ ում վրա։

Այսքանով ավտոֆոկուսի զոնաների մասը վերջացնենք։ Հնարավոր է ձեր ֆոտոխցիկում ոչ բոլոր կետերը հասանելի լինեն, կամ միգուցե նրանք ունենան այլ անվանում։ Ամեն դեպքում սրանք հիմնական ռեժիմներն են, և հանդիպում են գրեթե ամենուր։ Իսկ թե որը ընտրել, ձեզ կհուշի իրավիճակը և միջավայրը։

Ֆոկուսի համատեղում

Լավ, իսկ եթե ցանկանում եք, որ կադրում ամեն ինչ լինի հստակ՝ այսինքն ֆոկուսի մեջ։ Նորմալ պայմաններում դա անհնար է, կադրի որոշ հատվածը միշտ էլ ավելի հստակ է լինելու, քան մնացածը։ Բայց բարեբախտաբար կան մի քանի լավ հայտնի տեխնիկաներ ձեր ուզածին հասնելու համար։ 

Նախևառաջ դուք կարող եք առավելագույնս փակել դիաֆրագման, այդպիսով մեծացնելով հստակ պատկերի խորությունը։ Այնուհետև որպես ֆոկուսային կետ ընտրում եք հիպերֆոկալ կետը, ու դրանով հասնում նրան, որ այդ կետի և ֆոտոխցիկի միջև ընկած երկարության միջնակետից սկսած մինչև անվերջություն ամեն ինչ լինելու է հստակ։ 

Բավական երկար ժամանակ սա եղել միակ հնարավոր տարբերակը ստանալու առավելագույն հստակ տիրույթով լուսանկարներ։ Բայց այն ունի իր թերությունները։

Նախ, ինչպես հիշում եք, պատկերի որակը դիաֆրագման նեղացնելու հետ միասին աստիճանաբար ընկնում էր դիֆրակցիայի պատճառով։ Այսինքն ստանալու ենք մի իրավիճակ, երբ պատկերը ֆոկուսի մեջ է, բայց ցանկալի աստիճանի հստակ չէ։ Բացի այդ հիպերֆոկալ կետի որոշումը այդքան էլ հեշտ չէ, իսկ ֆոտոխցիկը այստեղ ոչնչով ձեզ չի օգնում։ Դուք պետք է հաշվի առնեք օբյեկտիվի կիզակետային հեռավորությունը, դիաֆրագմայի բացվածքի արժեքը, կատարեք հաշվարկ ու ամենակարևորը ի վիճակի լինել ֆոկուսավորել օբյեկտիվը այդ կետի վրա։ Բավական շատ աշխատանք է անկեղծ ասած։

 Բարեբախտաբար կա նաև այլ տարբերակ, ավելի ժամանակակից ու քիչ ռեսուրսատար մեթոդ։ Ինչումն է կայանում նրա էությունը։ Դուք ֆիքսում եք տեսախցիկը (եռոտանու կամ այլ անշարժ օբյեկտի վրա դնելով), այնուհետև կատարում եք մեկից ավելի լուսանկարներ լրիվ նույն էքսպոզիցիայի պարամետրերով։ Միակ բանը որ լուսանկարներում տարբերվելու է, դա ֆոկուսավորված հատվածն է։ Օրինակ եթե մենք լուսանկարում ենք բնանկար, ապա առաջին կադրում ֆոկուսավորվում ենք մեզ մոտիկ քարերի վրա, երկրորդում միջին պլանում կանգնած ծառերի, իսկ երրորդում հեռվում գտնվող լեռների։ Այսպիսով մենք ունենում ենք երեք նմանատիպ կադր, որոնք միմյանցից տարբերվում են միայն հստակ տիրույթի հատվածներով։ Այդ կադրերը մշակման փուլում իրար միացնելուց հետո էլ ստանում ենք վերջնական համակցված պատկեր, որտեղ ամեն ինչ ֆոկուսի մեջ է։ Այս գործողությունը իհարկե ձեռքով չի կատարվում՝ ծրագրային ապահովումը տալիս է մեզ հնարավորություն ավտոմատ ռեժիմում կատարել համատեղումը։ 

Կարևոր է հիշել, որ այս տարբերակով անհնար է լուսանկարել, եթե կադրում առկա են շարժվող օբյեկտներ։ Նույնիսկ թույլ քամին ամեն ինչ կփչացնի, սա պետք է հաշվի առնել։ Կա նաև լավ նորություն՝ որոշ ֆոտոխցիկներ այս գործողությունը կարող են կատարել ձեր փոխարեն։ Դուք ընտրում եք թե քանի կադր եք ցանկանում ստանալ (3-ից մինչև 100 սովորաբար), իսկ ֆոտոխցիկը հաջորդական կադրեր է անում, ինքնուրույն մոտեցնելով կամ հեռացնելով ֆոկուսային կետը։ Չափազանց օգտակար ֆունկցիա է բնանկարներ, ինչպես նաև մակրո և այլ անշարժ օբյեկտներ լուսանկարողների համար։ 

Վերադարձ ակունքներին

Մինչ այս պահը մենք խոսում էինք ավտոֆոկուսից (ու նաև գովում նրան), թեև դա պատկերը ֆոկուսավորելու միակ հաասանելի տարբերակը չէ։ Ինչքան էլ ժամանակակից տեխնոլոգիայով հագեցած լինի ձեր օբյեկտիվը, միևնույն է դուք հնարավորություն ունեք նաև ձեռքով ֆոկուսավորվելու։

Դա պատահական չէ արված, ավտոֆոկուսը ինչքան էլ առաջադեմ է, միևնույն է, այն ունի որոշակի սահմանափակումներ կախված միջավայրից։ Սա հաշվի առնելով, հնարավոր են դեպքեր, երբ հստակ կադր ստանալու միակ շանսը արդեն հին ու բարի ձեռքով ֆոկուսավորումն է։

Լավ, իսկ որո՞նք են այդ դեպքերը։ Նախ ցածր լուսավորությունը։ Հիշում եք չէ, անկախ օգտագործվող համակարգից, ավտոֆոկուսը ճանաչում է պատկերների սահմանները լույսի օգնությամբ։ Իսկ երբ այդ լույսը քիչ է, նրա մոտ սկսվում են դժվարությունները՝ նա անընդհատ առաջ ու ետ է տանում ֆոկուսային կետը, այդպես էլ չհասկանալով թե երբ է հասել հստակ պատկերին։ 

Մյուս «վատ» դեպքը դա ցածր կոնտրաստն է։ Կոնտրաստը դա լուսավոր և խավար հատվածների գունային կամ լուսային տարբերությունն է։ Օրինակ, վառ արևոտ եղանակին մենք կունենանք բարձր կոնտրաստային պատկեր՝ խորը ստվերներով և հստակ լուսավոր հատվածներով։ Իսկ մառախուղին կամ աղջամուղջին պատկերը լրիվ հակառակն է, ամեն ինչ կարծես ձուլվում է մի երանգի ու լուսային տոնի մեջ, չկա կոնտրաստ, և հետևաբար ֆոտոխցիկի ավտոֆոկուսը չի տեսնում օբյեկտների սահմանները։ Այդ դեպքում արդեն դուք ինքներդ եք ձեր վրա վերցնում այդ աշխատանքը, և ֆոկուսավորվում պատկերի այն հատվածի վրա, որը անհրաժեշտ է։ 

Մակրո լուսանկարչության դեպքում մենք նորից կարիք ունենք գերճշգրիտ ֆոկուսի։ Այս դեպքում օբյեկտի դետալները այնքան շատ են, ու երբեմն էլ այնքան միատիպ, որ ֆոտոխցիկը չի կարողանում գուշակել ինչի վրա ֆոկուսավորվել։ Այս դեպքում արդեն նորից օգնության եք գալիս դուք, ու պտտելով ֆոկուսավորման օղակը ստանում այն պատկերը, որը պատկերացնում եք։

Վերջիվերջո, հնարավոր է դուք նպատակային ցանկանում եք ստանալ կադր, որտեղ հստակ տիրույթներ չկան։ Ավտոֆոկուսը այստեղ միանգամից բացառվում է, քանի որ այդ ռեժիմում ֆոտախցիկը ուղղակի կհրաժարվի կատարել լուսանկարը, եթե ֆոկուսը հաստատված չէ։

Օբյեկտիվները տարբեր են

Ենթադրում եմ, սա ձեր համար նորություն չէր, մենք մի ամբողջ հրապարակում ենք նվիրել նրան, թե ինչքան տարբեր են օբյեկտիվները։ Բայց այստեղ խոսքը մի փոքր այլ տարբերության մասին է՝ օբյեկտիվների տարբերությունը ձեռքով ֆոկուսավորման տեսանկյունից։ 

Եկեք հասկանանք, ո՞րն է համարվում լավ օբյեկտիվ, եթե դուք նախընտրում եք, ու ինչու ոչ նաև պլանավորում եք ֆոկուսավորվել ինքներդ՝ առանց ավտոմատիկայի։

Նախ, այդպիսի օբյեկտիվի ֆոկուսավորման օղակը բավական լայն է և հարմար տեղադրված։ Դուք առանց հատուկ փնտրելու պետք է միշտ կարողանաք այն գտնել։ Բացի դրանից այդ օղակը մի փոքր ձիգ է, ինչի շնորհիվ կկարողանաք ճշրիտ կետում կանգ առնել այն պտտելիս։ Եվ վերջապես, ֆոկուսավորման միջակայքը այդ օբյեկտիվներում բավական մեծ է։ Հիշում եք չէ, ձեր օբյեկտիվը ուներ որոշակի նվազագույն կետ, որտեղ կարող է ստանալ հստակ պատկեր, և առավելագույն կետ, որը սովորաբար համընկնում է անվերջության հետ։ Այդ երկու կետերի միջև տեղափոխումը կատարվում է ֆոկուսավորման օղակի պտտվելու հաշվին, ու ինչքան ավելի շատ է պետք պտտել նվազագույնից մինչև առավելագույն կետ հասնելու համար, այնքան լավ է, այնքան ավելի մեծ է ֆոկուսավորման ճշտությունը։ 

Բարեբախտաբար այդպիսի օբյեկտիվներ շուկայում շատ են։ Ու բարեբախտաբար ոչ շատ թանկ։ Առաջին տարբերակը դա հին ու բարի, վինտաժային օբյեկտիվներն են։ Նրանք իրենց օպտիկական հատկություններով շատ չեն զիջում ժամանակակիցներին, բայց ավելի հարմարեցված են հենց ձեռքով ֆոկուսավորման համար, հետևաբար բավարարում են մեր երեք պայմաններին, և բացի այդ հաճախ հաղորդում են պատկերին յուրահատուկ տրամադրություն։ Գնային միջակայքը բավական լիբերալ է, մի քանի դոլլարից մինչև մի քանի հարյուր դոլլար՝ կախված թե ինչքան հազվագյուտ է օբյեկտիվը, ինչ «բնավորություն» ունի։

Մյուս տարբերակը դա արդեն ժամանակակից օբյեկտիվներն են, որոնք չունեն ոչ մի էլեկտրոնիկա, և նրանց կառավարումը ամբողջովին ձեռքով է (ոչ միայն ֆոկուսավորումը)։ Շուկայի հիմնական խաղացողները տարատեսակ չինական և կորեական ընկերություններ են, իսկ արդեն ավելի բարձր որակական հատկություններ կարող եք գտնել գերմանական և ամերիկյան արտադրողների մոտ։ Բնականաբար գնային տարբերություն նույնպես կա՝ մի քանի տասնյակ դոլլարից մինչև մի քանի հարյուր դոլլար նոր օբյեկտիվի համար։

Աջակցել նախագծին Հաշվեհամար՝ 2050075970291001, Մկրտչյան Գառնիկ, InecoBank
Քարտ՝ 4083 0600 1162 0164, Ameriabank